Kutsal yazılar, bir topluluğun kutsal ve yetkili olarak kabul ettiği metinlerdir. İçerik geleneklere göre değişmekle birlikte, işlevi benzerdir: bu metinler sadece bilgilendirici değildir; ilahi sesin duyulması beklenen yerdir.

Yahudiler için temel, Tanakh'tır: Tevrat, Peygamberler ve Yazılar. Hristiyanlar için aynı kitaplar, farklı bir şekilde düzenlenmiş olarak Eski Ahit'i oluşturur ve buna İnciller, mektuplar ve kıyamet kitaplarından oluşan Yeni Ahit eklenir. Müslümanlar Kur'an'ı son ve bozulmamış vahiy olarak saygı duyarlar. Diğer geleneklerin de kendi kutsal metinleri vardır: Vedalar, Tripitaka, Guru Granth Sahib. Her durumda, tanıma süreci kademeli olmuştur; topluluklar zamanla hangi yazıların benzersiz bir ağırlığa sahip olduğunu anlamışlardır.

Kutsal metinlerin işlevi tartışmalıdır. Bazı gelenekler, inanç ve uygulama konularında hatasızlığını vurgularken, diğerleri ise toplum içinde yorumlanması gereken canlı bir tanıklık rolünü vurgular. Çeviri her zaman hem gerekli hem de tartışmalı olmuştur, çünkü metnin gücü, alındığı dile bağlıdır. Toplu okuma, özel çalışma ve ayinlerde kullanım, sözlerin nesiller boyunca dolaşımını sağlar.

Bir metne kutsal kitap denildiğinde, bunun sadece geçmişi kaydetmekten daha fazlasını yaptığı, günümüze de hitap etmeye devam ettiği iddia edilir.