Pismo Święte to tekst, który wspólnota uważa za święty i autorytatywny. Treść różni się w zależności od tradycji, ale funkcja jest podobna: teksty te nie służą jedynie celom informacyjnym; są miejscem, w którym oczekuje się usłyszenia głosu Boga.

Dla Żydów rdzeniem jest Tanach – Tora, Prorocy i Pisma. Dla chrześcijan te same księgi, ułożone inaczej, tworzą Stary Testament, połączony z Nowym Testamentem, składającym się z ewangelii, listów i apokalipsy. Muzułmanie czczą Koran jako ostateczne, nieskażone objawienie. Inne tradycje mają własne kanony: Wedy, Tripitakę, Guru Granth Sahib. W każdym przypadku proces rozpoznawania przebiegał stopniowo; społeczności z czasem rozpoznawały, które pisma miały wyjątkową wagę.

To, jak funkcjonuje Pismo Święte, jest przedmiotem debaty. Niektóre tradycje podkreślają jego nieomylność w kwestiach wiary i praktyki; inne podkreślają jego rolę jako żywego świadectwa, które musi być interpretowane we wspólnocie. Tłumaczenie zawsze było zarówno konieczne, jak i kontrowersyjne, ponieważ moc tekstu jest związana z językiem, w którym jest odbierany. Publiczne czytanie, prywatne studiowanie i liturgiczne użycie sprawiają, że słowa pozostają w obiegu przez pokolenia.

Kiedy tekst nazywamy pismem świętym, twierdzimy, że nie tylko zapisuje on przeszłość. Nadal odnosi się do teraźniejszości.