De Heilige Schrift is een geschrift dat door een gemeenschap als heilig en gezaghebbend wordt beschouwd. De inhoud verschilt per traditie, maar de functie is vergelijkbaar: deze teksten zijn niet louter informatief; ze vormen de plek waar de goddelijke stem naar verwachting gehoord zal worden.

Voor Joden vormt de Tanakh – de Thora, de Profeten en de Geschriften – de kern. Voor christenen vormen dezelfde boeken, maar anders geordend, het Oude Testament, dat verbonden is met het Nieuwe Testament, bestaande uit de evangeliën, brieven en de Openbaring. Moslims vereren de Koran als de laatste, onvervalste openbaring. Andere tradities hebben hun eigen canon: de Veda's, de Tripitaka en de Guru Granth Sahib. In elk geval was het proces van erkenning geleidelijk; gemeenschappen ontdekten in de loop der tijd welke geschriften een uniek gewicht in de schaal legden.

De precieze functie van de Schrift is onderwerp van discussie. Sommige tradities benadrukken de onfeilbaarheid ervan in geloofszaken en praktijk; andere benadrukken de rol ervan als een levend getuigenis dat binnen de gemeenschap moet worden geïnterpreteerd. Vertaling is altijd zowel noodzakelijk als controversieel geweest, omdat de kracht van de tekst verbonden is aan de taal waarin deze wordt ontvangen. Openbaar lezen, privéstudie en liturgisch gebruik zorgen ervoor dat de woorden van generatie op generatie worden doorgegeven.

Wanneer een tekst 'heilige schrift' wordt genoemd, wordt daarmee bedoeld dat deze meer doet dan alleen het verleden vastleggen. De tekst blijft ook relevant voor het heden.