Tövbe, sadece pişmanlık duymaktan daha fazlasıdır. İncil dilinde, yön değişikliğine yol açan bir zihin değişikliğidir. "Tövbe" olarak çevrilen İbranice terim, dönmek veya geri dönmek anlamına gelir; Yunanca terim ise zihin veya amaç değişikliği anlamına gelir. Her ikisi de kişinin bütününün Tanrı'ya doğru yeniden yönlenmesine işaret eder.

Vaftizci Yahya ve İsa, kamu hizmetlerine aynı çağrıyla başladılar: Tövbe edin, çünkü cennetin krallığı yakındadır. Bu çağrı, insanların yanlış yolda olduklarını ve rotalarını değiştirmeleri gerektiğini varsayar. Belirli günahların itirafı sürecin bir parçasıdır, ancak daha derin bir hareket, özdenetimden Tanrı'nın merhametine güvenmeye doğru bir dönüş yapmaktır. Kayıp oğul benzetmesinde, küçük kardeş "kendine gelir" ve eve dönmeye karar verir; babanın karşılaması, lütuf ile karşılanan tövbenin resmini tamamlar.

Hristiyan geleneği, ceza korkusu olan tövbe ile Tanrı'yı ​​gücendirmekten duyulan pişmanlık arasında ayrım yapmıştır. Gerçek tövbe ikincisiyle işaretlenir, ancak kusurlu niyetler yine de başlangıç ​​noktası olabilir. Uygulamada, tövbe nadiren tek bir dramatik anla sınırlıdır. İnanan kişi sapmayı fark edip geri döndüğünde tekrarlanır.

Pişmanlık olmadan, bağışlanmadan bahsetmek soyut kalır. Pişmanlıkla birlikte, yeni bir başlangıç ​​olasılığı somut hale gelir.