Bekering is meer dan alleen spijt hebben. In Bijbelse termen is het een verandering van denken die leidt tot een verandering van richting. De Hebreeuwse term die vaak vertaald wordt als 'bekeren' betekent zich omkeren of terugkeren; de Griekse term betekent een verandering van denken of doel. Beide duiden op een heroriëntatie van de hele persoon op God.

Johannes de Doper en Jezus begonnen beiden hun openbare bediening met dezelfde oproep: bekeer je, want het koninkrijk der hemelen is nabij. Deze oproep veronderstelt dat mensen de verkeerde kant op wijzen en het roer moeten omgooien. Het belijden van specifieke zonden maakt deel uit van dit proces, maar de diepere beweging is een ommekeer van zelfbeheersing naar vertrouwen op Gods genade. In de gelijkenis van de verloren zoon komt de jongere broer tot bezinning en besluit hij naar huis te gaan; de welkomstgroet van de vader maakt het beeld compleet van bekering die door genade wordt beantwoord.

De christelijke traditie maakt onderscheid tussen afkeer – angst voor straf – en berouw – spijt over het beledigen van God. Echt berouw wordt gekenmerkt door het laatste, hoewel onvolmaakte motieven nog steeds het uitgangspunt kunnen zijn. In de praktijk is berouw zelden een enkel dramatisch moment. Het herhaalt zich telkens wanneer de gelovige beseft dat hij is afgedwaald en terugkeert.

Zonder berouw blijft praten over vergeving abstract. Met berouw wordt de mogelijkheid van een nieuwe start concreet.