Haksızlığa uğrayan bir kişi, kızgınlığından ve tazminat talebinden vazgeçmeyi seçer. Bu eylem, bağışlamadır. Dini gelenekler bunu hem ilahi bir özellik hem de insani bir görev olarak ele alır.

Kutsal yazılar, inananları kendileri affedildikleri gibi affetmeye teşvik eder. Günah çıkarma ve bağışlanma ritüelleri bu süreci kurumsallaştırır. Affetmek her zaman uzlaşmayı veya sonuçların ortadan kaldırılmasını gerektirmez; öncelikle içsel acıların serbest bırakılmasıyla ilgilidir. Zor vakalar, yaralanmalar ağır olduğunda veya tövbe edilmediğinde öğretinin doğruluğunu test eder.

Psikolojik araştırmalar, affeden kişinin ruh sağlığı için faydalarına dikkat çekerken, dini çerçeve bu uygulamayı Tanrı'nın karakterine veya evrenin düzenine dayandırarak daha da ileri götürür. Affetmeyi uygulayan topluluklar, intikam döngülerini kırarlar. Bu gereklilik, birçok inancın en zorlu ve ayırt edici unsurlarından biri olmaya devam etmektedir.

Affetmek, övmekten çoğu zaman daha zordur.