Osoba, która została skrzywdzona, wybiera uwolnienie się od urazy i żądanie zadośćuczynienia. Ten akt to przebaczenie. Tradycje religijne traktują je zarówno jako boski atrybut, jak i ludzki obowiązek.

Pisma Święte wzywają wierzących do przebaczania, tak jak sami otrzymali przebaczenie. Rytuały spowiedzi i rozgrzeszenia instytucjonalizują ten proces. Przebaczenie nie zawsze wymaga pojednania ani usunięcia konsekwencji; dotyczy przede wszystkim wewnętrznego uwolnienia się od goryczy. Trudne przypadki wystawiają na próbę naukę, gdy urazy są poważne lub nieodpokutowane.

Badania psychologiczne wskazują na korzyści dla zdrowia psychicznego osoby wybaczającej, jednak religijne ujęcie idzie dalej, zakorzeniając tę ​​praktykę w charakterze Boga lub porządku wszechświata. Społeczności praktykujące wybaczanie przerywają cykle odwetu. To zapotrzebowanie pozostaje jednym z najtrudniejszych i najbardziej charakterystycznych elementów wielu wyznań.

Wybaczanie jest często trudniejsze do praktykowania niż chwalenie.