Iemand die onrecht is aangedaan, kiest ervoor om wrok en de eis tot genoegdoening los te laten. Die daad is vergeving. Religieuze tradities beschouwen het als zowel een goddelijke eigenschap als een menselijke plicht.

De Schrift spoort gelovigen aan om te vergeven zoals zij zelf vergeven zijn. Rituelen van biecht en absolutie institutionaliseren dit proces. Vergeving vereist niet altijd verzoening of het wegnemen van de gevolgen; het gaat vooral om het innerlijk loslaten van bitterheid. Moeilijke gevallen stellen deze leer op de proef wanneer de kwetsingen ernstig zijn of er geen berouw voor bestaat.

Psychologische studies tonen aan dat vergeving voordelen biedt voor de geestelijke gezondheid van degene die vergeeft, maar religieuze invalshoeken gaan nog een stap verder door de praktijk te verankeren in het karakter van God of de orde van het universum. Gemeenschappen die vergeving praktiseren, doorbreken de cyclus van vergelding. De eis tot vergeving blijft een van de meest uitdagende en kenmerkende elementen van veel geloofsovertuigingen.

Vergeving is vaak moeilijker in de praktijk te brengen dan lof te geven.