Bastırma, Freud tarafından öne sürülen ve kaygı uyandıran düşünceleri, duyguları ve anıları bilinçli farkındalıktan uzaklaştıran temel savunma mekanizmasıdır. Bu materyal silinmez; bilinç dışında tutulur ve davranışı dolaylı olarak etkileyebilir.

Klasik psikanalitik teoride, bastırma güdülenmiş ve otomatik bir süreçtir. Kabul edilemez istekler veya travmatik anılar bilinçaltına itilir, burada aktif kalır ve belirtiler, rüyalar veya dil sürçmeleri şeklinde gizlenmiş biçimde geri dönebilir. Bastırmanın özel, güdülenmiş bir süreç olduğuna dair ampirik destek tartışmalı olmaya devam etmektedir. Birçok araştırmacı, ayrı bir bastırma mekanizması yerine sıradan unutma, kaçınma veya hatırlama başarısızlığından bahsetmeyi tercih etmektedir.

Yönlendirilmiş unutma ve duygusal hafıza üzerine yapılan laboratuvar çalışmaları, insanların istenmeyen materyale erişimi kasıtlı veya otomatik olarak azaltabildiklerini göstermektedir. Klinik gözlemler, rahatsız edici anıların uzun süreler boyunca erişilemez olduğu ve daha sonra geri döndüğü vakaları belgelemeye devam etmektedir. Kesin mekanizmaları tartışılsa da, bu kavram psikoterapide etkisini sürdürmektedir.

Kaygı yüklü materyallerin bilinç dışında tutulması sürecine geleneksel olarak bastırma denir.