Η καταστολή είναι ο βασικός αμυντικός μηχανισμός, που προτάθηκε από τον Φρόιντ, ο οποίος εξαλείφει τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις αναμνήσεις που προκαλούν άγχος από τη συνειδητή επίγνωση. Το υλικό δεν διαγράφεται, παραμένει εκτός επίγνωσης και μπορεί να επηρεάσει έμμεσα τη συμπεριφορά.

Στην κλασική ψυχαναλυτική θεωρία, η καταστολή είναι υποκινούμενη και αυτόματη. Οι μη αποδεκτές επιθυμίες ή οι τραυματικές αναμνήσεις ωθούνται στο ασυνείδητο, όπου παραμένουν ενεργές και μπορεί να επιστρέψουν σε μεταμφιεσμένη μορφή ως συμπτώματα, όνειρα ή ολισθήματα. Η εμπειρική υποστήριξη της καταστολής ως ειδικής, υποκινούμενης διαδικασίας παραμένει αμφιλεγόμενη. Πολλοί ερευνητές προτιμούν να μιλούν για συνηθισμένη λήθη, αποφυγή ή αποτυχία ανάκτησης παρά για έναν ξεχωριστό κατασταλτικό μηχανισμό.

Εργαστηριακές μελέτες κατευθυνόμενης λήθης και συναισθηματικής μνήμης δείχνουν ότι οι άνθρωποι μπορούν σκόπιμα ή αυτόματα να μειώσουν την προσβασιμότητα σε ανεπιθύμητο υλικό. Κλινικές παρατηρήσεις συνεχίζουν να καταγράφουν περιπτώσεις στις οποίες οι οδυνηρές αναμνήσεις δεν είναι διαθέσιμες για μεγάλα χρονικά διαστήματα και επιστρέφουν αργότερα. Η έννοια παραμένει σημαντική στην ψυχοθεραπεία, ακόμη και όταν οι ακριβείς μηχανισμοί της συζητούνται.

Όταν το φορτωμένο με άγχος υλικό παραμένει εκτός επίγνωσης, η διαδικασία παραδοσιακά ονομάζεται καταστολή.