Repressie is het fundamentele afweermechanisme, zoals voorgesteld door Freud, dat angstaanjagende gedachten, gevoelens en herinneringen uit het bewustzijn verbant. Het materiaal wordt niet gewist; het wordt buiten het bewustzijn gehouden en kan gedrag indirect beïnvloeden.

In de klassieke psychoanalytische theorie is repressie gemotiveerd en automatisch. Onacceptabele wensen of traumatische herinneringen worden naar het onbewuste verdrongen, waar ze actief blijven en in vermomde vorm kunnen terugkeren als symptomen, dromen of versprekingen. Empirisch bewijs voor repressie als een specifiek, gemotiveerd proces blijft controversieel. Veel onderzoekers spreken liever van gewoon vergeten, vermijden of het niet kunnen ophalen van herinneringen, in plaats van een afzonderlijk repressiemechanisme.

Laboratoriumonderzoek naar gericht vergeten en emotioneel geheugen toont aan dat mensen de toegankelijkheid van ongewenst materiaal opzettelijk of automatisch kunnen verminderen. Klinische observaties documenteren voortdurend gevallen waarin verontrustende herinneringen lange tijd ontoegankelijk zijn en later terugkeren. Het concept blijft invloedrijk in de psychotherapie, ook al wordt er nog steeds gedebatteerd over de precieze mechanismen ervan.

Wanneer angstaanjagend materiaal buiten het bewustzijn wordt gehouden, wordt dit proces traditioneel repressie genoemd.