Wyparcie to podstawowy mechanizm obronny, zaproponowany przez Freuda, który usuwa ze świadomości myśli, uczucia i wspomnienia wywołujące lęk. Materiał ten nie jest wymazywany; pozostaje poza świadomością i może pośrednio wpływać na zachowanie.

W klasycznej teorii psychoanalitycznej wyparcie jest motywowane i automatyczne. Nieakceptowalne pragnienia lub traumatyczne wspomnienia są wypychane do nieświadomości, gdzie pozostają aktywne i mogą powracać w zamaskowanej formie jako objawy, sny lub przebłyski. Empiryczne poparcie dla wyparcia jako szczególnego, motywowanego procesu pozostaje kontrowersyjne. Wielu badaczy woli mówić o zwykłym zapominaniu, unikaniu lub niemożności odzyskania, niż o odrębnym mechanizmie represyjnym.

Badania laboratoryjne nad celowym zapominaniem i pamięcią emocjonalną pokazują, że ludzie mogą celowo lub automatycznie ograniczać dostępność niepożądanych treści. Obserwacje kliniczne nadal dokumentują przypadki, w których niepokojące wspomnienia są niedostępne przez długi czas, a następnie powracają. Koncepcja ta pozostaje wpływowa w psychoterapii, mimo że jej dokładne mechanizmy są przedmiotem debaty.

Kiedy treści wywołujące lęk pozostają poza świadomością, proces ten jest tradycyjnie nazywany wyparciem.