Devleti veya ırkı yücelten, muhalefeti bastıran ve toplumu kitle örgütlenmesi ve propaganda yoluyla harekete geçiren otoriter milliyetçi ideolojiye faşizm denir. Yirminci yüzyılın başlarında Avrupa'da ortaya çıkmış olup en çok Mussolini'nin İtalya'sı ve ırkçı bir biçimde Hitler'in Almanya'sı ile ilişkilendirilir.

Faşist hareketler hem liberal demokrasiyi hem de Marksist sosyalizmi reddetti. Hiyerarşiyi, mücadeleyi ve liderlik ilkesini vurguladılar. İktidara geldikten sonra bağımsız kurumları ortadan kaldırdılar, kültürü ve eğitimi kontrol altına aldılar ve saldırgan dış politikalar izlediler. Faşist rejimlerin, özellikle Nazi rejiminin, insani bedeli siyasi hafızada merkezi bir uyarı olarak kalmaktadır.

Akademisyenler, terimin kesin sınırları ve daha sonraki hareketlere uygulanabilirliği konusunda tartışıyorlar. Temel özellikler arasında aşırı milliyetçilik, demokratik çoğulculuğa karşı küçümseme ve devlet ile parti gücünün kaynaşması yer alıyor. Faşizmi anlamak, benzer temaları yeni bağlamlarda yeniden kullanan otoriter kalıpları tanımak için önemini koruyor.

1945'te Mihver devletlerinin yenilgisi faşizmi bir yönetim modeli olarak itibarsızlaştırdı, ancak ideolojik parçaları periyodik olarak yeniden ortaya çıkıyor.