Günlük dilde tartışma bir kavgadır. Felsefede ise bir yapıdır. Tartışma, öncüller olarak adlandırılan bazı ifadelerin, sonuç olarak adlandırılan diğer bir ifadeyi desteklemek üzere sunulduğu bir dizi ifadedir. Öncüllerin, sonucu kabul etmek için gerekçeler sunması beklenir. Başarılı olup olmadıkları ayrı bir sorudur.

Argümanlar iki ana biçimde karşımıza çıkar. Tümdengelimli argümanlar sonuçlarını garanti etmeyi amaçlar: öncüller doğruysa ve biçim geçerliyse, sonuç da doğru olmalıdır. Tümevarımlı argümanlar ise sonuçlarını olası kılmayı amaçlar. Bir öncül yanlışsa, tümdengelimli bir argüman geçerli olabilir ancak sağlam olmayabilir. Bir tümevarımlı argüman ise öncüllerin ne kadar destek sağladığına bağlı olarak güçlü veya zayıf olabilir. Filozoflar, biçimle ilgili olan geçerliliği, hem geçerli biçim hem de doğru öncüller gerektiren sağlamlıktan ayırırlar. Ayrıca, sonucu varsayan ve neden böyle olduğunu göstermeye çalışan açıklamalardan da argümanları ayırırlar.

Bir tartışmanın bölümleri

• Önermeler. Gerekçe olarak sunulan ifadeler.
• Sonuç. Desteklenen ifade.
• Çıkarım. Önermeler ve sonuç arasındaki bağlantı.
• Geçerlilik. Sonucun zorunlu olarak çıkarılıp çıkarılamayacağı.
• Sağlamlık. Geçerlilik artı doğru önermeler.

Bir argümanı tespit etmek, sonuca ulaşmak ve onu destekleyen unsurları sorgulamak anlamına gelir. Bu beceri felsefe, hukuk, bilim ve günlük karar verme süreçlerinde temel bir öneme sahiptir.