Düşünceler her zaman düzgün cümleler halinde gelmez. Bilinç akışı, bir karakterin zihinsel deneyiminin sürekli, çağrışımsal akışını aktarmayı amaçlayan bir anlatım tekniğidir. Duyusal izlenimler, anılar, yarım kalmış fikirler ve ani dikkat kaymaları, anlatıcının minimum müdahalesiyle sunulur. James Joyce, Virginia Woolf ve William Faulkner, bu yöntemle en çok ilişkilendirilen yazarlar arasındadır.

Bu teknik, anlık ve psikolojik olarak gerçekçi hissettiren pasajlar üretebilir. Ayrıca, geleneksel anlatımın alışılagelmiş işaretleri olmadan değişimleri takip etmek zorunda kalan okuyucuları da zorlayabilir. Noktalama işaretleri azaltılabilir veya değiştirilebilir; sözdizimi zihnin sıçramalarını yansıtabilir. Amaç kaos değil, farklı bir düzen türüdür; cilalı bir anlatımın değil, yaşanmış bilincin düzeni.

Bilinç akışı, özellikle iç dünyayı, hafızayı ve şimdiki anın geçmiş üzerindeki baskısını keşfetmek için uygundur. Becerikli bir şekilde ele alındığında, kurgunun kaynaklarını genişletir ve daha geleneksel yöntemlerin örtük bıraktığı deneyim katmanlarına erişim sağlar. Modernist edebiyatın en önemli yeniliklerinden biri olmaya devam etmektedir.