Kişileştirme, insan olmayan şeylere (hayvanlara, nesnelere, doğal güçlere veya soyut kavramlara) insan nitelikleri, eylemleri veya duyguları atfetmektir. İnsan olmayan dünyanın insan terimleriyle konuşmasını ve davranmasını sağlar.

“Rüzgar fısıldadı,” “adalet kördür” ve “şehir asla uyumaz” kişileştirme örnekleridir. Şairler, canlı imgeler yaratmak ve insan bilinci ile dış dünya arasındaki ilişkileri keşfetmek için kişileştirmeyi kullanırlar. Fabllar ve alegoriler sistematik olarak kişileştirmeye dayanır. Günlük konuşmada kişileştirme yaygındır ve çoğu zaman neredeyse fark edilmez.

Kişileştirme, esas olarak derecesi ve bağlamı bakımından antropomorfizmden farklıdır; ilki bir söz sanatıdır, ikincisi ise genellikle hayvanlara veya tanrılara insan özelliklerinin daha geniş bir şekilde atfedilmesidir. Etkili kişileştirme, bağlamı içinde doğal görünür; zorlama kişileştirme ise bir araç olarak dikkat çeker. Kişileştirilen şeye ve nasıl kişileştirildiğine bağlı olarak, figür eğlenceli, ciddi veya rahatsız edici olabilir.

İnsan olmayan bir şeyin insanmış gibi tasvir edilmesi, kişileştirme olarak adlandırılır.