Uosobienie to przypisywanie ludzkich cech, działań lub uczuć przedmiotom niebędącym ludźmi – zwierzętom, przedmiotom, siłom natury lub abstrakcjom. Sprawia, że ​​świat nieludzki mówi i działa w kategoriach ludzkich.

„Wiatr szeptał”, „sprawiedliwość jest ślepa” i „miasto nigdy nie śpi” to przykłady personifikacji. Poeci wykorzystują ją do tworzenia sugestywnych obrazów i zgłębiania relacji między ludzką świadomością a światem zewnętrznym. Bajki i alegorie systematycznie się na nią powołują. W mowie potocznej personifikacja jest powszechna i często ledwo zauważalna.

Personifikacja różni się od antropomorfizmu głównie stopniem i kontekstem; pierwsza jest figurą retoryczną, druga często szerszym przypisaniem cech ludzkich zwierzętom lub bogom. Skuteczna personifikacja wydaje się naturalna w swoim kontekście; wymuszona personifikacja zwraca uwagę na siebie jako środek wyrazu. Postać może być zabawna, uroczysta lub niepokojąca, w zależności od tego, co jest personifikowane i w jaki sposób.

Jeżeli coś, co nie jest człowiekiem, jest opisane tak, jakby nim było, postać ta jest personifikacją.