Personificatie is het toekennen van menselijke eigenschappen, handelingen of gevoelens aan niet-menselijke dingen – dieren, objecten, natuurkrachten of abstracties. Het zorgt ervoor dat de niet-menselijke wereld spreekt en handelt in menselijke termen.

"De wind fluisterde", "de gerechtigheid is blind" en "de stad slaapt nooit" zijn voorbeelden van personificatie. Dichters gebruiken het om levendige beelden te creëren en de relatie tussen het menselijk bewustzijn en de buitenwereld te onderzoeken. Fabels en allegorieën maken er systematisch gebruik van. In het dagelijks spraakgebruik is personificatie gebruikelijk en wordt het vaak nauwelijks opgemerkt.

Personificatie verschilt van antropomorfisme voornamelijk in graad en context; de eerste is een stijlfiguur, de laatste vaak een bredere toekenning van menselijke eigenschappen aan dieren of goden. Effectieve personificatie voelt natuurlijk aan binnen de context; geforceerde personificatie trekt de aandacht als een stijlfiguur. De figuur kan speels, plechtig of verontrustend zijn, afhankelijk van wat er gepersonifieerd wordt en hoe.

Wanneer iets dat niet menselijk is, wordt beschreven alsof het dat wel is, spreekt men van personificatie.