Yansıma sözcükler, tanımladıkları sesleri taklit etmek için kullanılır. Sözcüğün sesi, şeyin sesini yankılar.

“Vızıltı,” “tıslama,” “çarpma” ve “mırıldanma” yaygın örneklerdir. Şairler ve düzyazı yazarları, betimlemeyi daha canlı ve doğrudan hale getirmek için yansıma sözcükleri kullanırlar; okuyucunun kulağını ve zihnini aynı anda harekete geçirirler. Çizgi romanlar ve çocuk edebiyatı buna yoğun olarak başvurur; ciddi edebiyat ise daha az kullanarak daha kesin bir etki yaratmayı hedefler. Bu yöntem dile özgüdür; farklı diller aynı sesi farklı taklit sözcüklerle temsil eder.

Yansıma sözcükler ince veya açık olabilir. İyi seçilmiş tek bir kelime, bütün bir ses ortamını çağrıştırabilir. Aşırı kullanım yapmacık görünme riskini taşır, ancak ara sıra kullanılan yansıma sözcükler bir pasajı canlandırabilir. Şekil, okuyuculara dilin sadece sembolik değil, aynı zamanda bazen doğrudan taklitçi olduğunu da hatırlatır.

Bir kelimenin sesinin anlamını yerine getirmesi durumuna yansıma sözcüğü (onomatope) denir.