Onomatopeja to użycie słów, które naśladują dźwięki, które opisują. Dźwięk słowa jest echem dźwięku przedmiotu.

„Brzęczenie”, „syczenie”, „trzask” i „szmer” to typowe przykłady. Poeci i prozaicy używają onomatopei, aby uczynić opis bardziej żywym i bezpośrednim, angażując zarówno ucho czytelnika, jak i jego umysł. Komiksy i literatura dziecięca w dużym stopniu z niej korzystają; literatura poważna posługuje się nią oszczędniej, aby uzyskać precyzyjny efekt. Ten środek stylistyczny jest specyficzny dla danego języka; różne języki reprezentują ten sam dźwięk za pomocą różnych słów imitujących.

Onomatopeja może być subtelna lub jawna. Pojedyncze, dobrze dobrane słowo może sugerować całe środowisko dźwiękowe. Nadużywanie grozi efekciarstwem, jednak sporadyczny akcent onomatopeiczny może ożywić fragment tekstu. Ta ilustracja przypomina czytelnikom, że język jest nie tylko symboliczny, ale czasami wręcz naśladowczy.

Gdy dźwięk słowa wyraża jego znaczenie, środkiem wyrazu jest onomatopeja.