Onomatopee is het gebruik van woorden die de geluiden nabootsen die ze beschrijven. Het geluid van het woord weerspiegelt het geluid van het ding.

"Zoemen", "sissen", "botsen" en "murmelen" zijn veelvoorkomende voorbeelden. Dichters en prozaschrijvers gebruiken onomatopeeën om beschrijvingen levendiger en directer te maken, waardoor zowel het gehoor als het innerlijke oog van de lezer worden aangesproken. Strips en kinderboeken maken er veelvuldig gebruik van; serieuze literatuur gebruikt het spaarzamer voor een preciezer effect. Het stijlmiddel is taalspecifiek; verschillende talen geven hetzelfde geluid weer met verschillende imitatieve woorden.

Klanknabootsing kan subtiel of expliciet zijn. Een enkel, goed gekozen woord kan een hele klankwereld oproepen. Overmatig gebruik kan kunstmatig overkomen, maar een incidentele klanknabootsing kan een passage juist levendiger maken. De beeldspraak herinnert de lezer eraan dat taal niet alleen symbolisch, maar soms ook direct mimetisch is.

Wanneer de klank van een woord de betekenis ervan overbrengt, spreekt men van onomatopee.