Üretim faktörleri, bir ekonominin bir şeyler üretmek için kullandığı bileşenlerdir. Klasik iktisatçılar dört tanesini şöyle sıralamışlardır: toprak, emek, sermaye ve girişimcilik. Toprak, doğal kaynakları kapsar. Emek, hem fiziksel hem de zihinsel insan çabasıdır. Sermaye, insan yapımı aletler, makineler ve binalar anlamına gelir. Girişimcilik ise diğer üçünü organize eder ve riski üstlenir.

Her faktör bir getiri sağlar. Toprak kira getirir. Emek ücret getirir. Sermaye faiz getirir. Girişimcilik kar getirir. Bu kategoriler mükemmel değildir. İnsan sermayesi, emek ve sermaye arasındaki çizgiyi bulanıklaştırır. Teknoloji sermaye olarak veya ayrı bir güç olarak görülebilir. Yine de, bu çerçeve ekonomilerin nasıl büyüdüğüne dair düşünmeyi organize etmeye yardımcı olur.

Farklı ekonomilerin farklı kaynakları vardır. Petrol açısından zengin ancak nitelikli işçi sıkıntısı çeken bir ülke, yüksek eğitimli nüfusa ve az doğal kaynağa sahip bir ülkeden farklı şekilde uzmanlaşacaktır. Ticaret, ülkelerin sahip olduklarını değerlendirmelerine olanak tanır. Zamanla, yatırım ve eğitim yoluyla kaynaklar değişir.

dört faktör

• Arazi: doğal kaynaklar
• Emek: insan çalışması ve çabası
• Sermaye: insan yapımı araçlar ve altyapı
• Girişimcilik: Organizasyon ve Risk Alma