Yaşam standardı, bir kişi veya grubun sahip olduğu zenginlik, konfor ve maddi malların düzeyini ölçer. Geliri içerir, ancak sağlık hizmetlerine, eğitime, konutlara, temiz suya ve boş zaman aktivitelerine erişimi de kapsar. Bir ülke, paranın yoğunlaşması veya kamu hizmetlerinin zayıf olması durumunda, yüksek ortalama gelire sahip olsa bile düşük bir yaşam standardı sunabilir.

Ekonomistler çeşitli göstergeler kullanırlar. Kişi başına düşen GSYİH en kaba olanıdır. İnsani Gelişme Endeksi, yaşam beklentisini ve eğitimi de ekler. OECD Daha İyi Yaşam Endeksi ise konut, iş-yaşam dengesi ve toplumu takip eder. Hiçbiri mükemmel değildir, ancak birlikte gelir tek başına olduğundan daha kapsamlı bir tablo çizerler. Yüksek bir yaşam standardı genellikle daha uzun ömür, daha düşük bebek ölüm oranı ve aile ve hobiler için daha fazla zaman anlamına gelir.

Son iki yüzyılda yaşam standartları dramatik bir şekilde yükseldi. 1800'de küresel ortalama yaşam beklentisi yaklaşık 30 yıldı. Bugün 70 yılı aşmış durumda. Eskiden kıtlık yaygındı. Şimdi ise çatışma bölgeleri dışında nadir görülüyor. Kazanımlar eşit olarak dağıtılmadı ve milyarlarca insan hala yoksulluk içinde yaşıyor. Ancak uzun vadeli eğilim tartışılmaz. Sanayileşme, halk sağlığı ve teknoloji, insana yakışır bir yaşam sürmenin ne anlama geldiğini dönüştürdü.

Yaşam standardı göstergeleri

• kişi başına düşen GSYİH
• Yaşam beklentisi
• Okuryazarlık ve eğitim seviyeleri
• Temiz suya ve sanitasyona erişim
• Konut kalitesi