De levensstandaard meet het niveau van welvaart, comfort en materiële goederen waarover een persoon of groep beschikt. Het omvat inkomen, maar ook toegang tot gezondheidszorg, onderwijs, huisvesting, schoon water en recreatie. Een land kan een hoog gemiddeld inkomen hebben en toch een lage levensstandaard bieden als het geld geconcentreerd is of de publieke voorzieningen zwak zijn.

Economen gebruiken verschillende indicatoren. Het bbp per hoofd van de bevolking is de meest grove. De Human Development Index voegt daar de levensverwachting en het opleidingsniveau aan toe. De Better Life Index van de OESO meet huisvesting, de balans tussen werk en privéleven en de betrokkenheid bij de gemeenschap. Geen enkele indicator is perfect, maar samen geven ze een completer beeld dan alleen het inkomen. Een hoge levensstandaard betekent doorgaans een langere levensduur, een lagere kindersterfte en meer tijd voor familie en hobby's.

De levensstandaard is de afgelopen twee eeuwen enorm gestegen. In 1800 was de gemiddelde levensverwachting wereldwijd ongeveer 30 jaar. Tegenwoordig is die meer dan 70 jaar. Hongersnood kwam veel voor. Nu is het buiten conflictgebieden zeldzaam. De vooruitgang is niet gelijk verdeeld en miljarden mensen leven nog steeds in armoede. Maar de trend op de lange termijn is onmiskenbaar. Industrialisatie, volksgezondheid en technologie hebben de betekenis van een fatsoenlijk leven ingrijpend veranderd.

indicatoren voor de levensstandaard

• bbp per hoofd van de bevolking
• Levensverwachting
• Geletterdheid en opleidingsniveau
• Toegang tot schoon water en sanitaire voorzieningen
• Kwaliteit van de huisvesting