Standard życia mierzy poziom zamożności, komfortu i dóbr materialnych dostępnych dla danej osoby lub grupy. Obejmuje on dochody, ale także dostęp do opieki zdrowotnej, edukacji, mieszkań, czystej wody i wypoczynku. Kraj może mieć wysoki średni dochód, a mimo to zapewniać niski standard życia, jeśli pieniądze są skoncentrowane lub usługi publiczne są słabe.

Ekonomiści korzystają z kilku wskaźników. PKB per capita jest najbardziej uproszczony. Wskaźnik Rozwoju Społecznego uwzględnia oczekiwaną długość życia i poziom wykształcenia. Wskaźnik Lepszego Życia OECD śledzi sytuację mieszkaniową, równowagę między życiem zawodowym a prywatnym oraz sytuację społeczną. Żaden wskaźnik nie jest idealny, ale razem dają pełniejszy obraz niż same dochody. Wysoki standard życia zazwyczaj oznacza dłuższe życie, niższą śmiertelność niemowląt i więcej czasu dla rodziny i hobby.

Standard życia dramatycznie wzrósł w ciągu ostatnich dwóch stuleci. W 1800 roku średnia długość życia na świecie wynosiła około 30 lat. Dziś przekracza 70. Głód był powszechny. Teraz jest rzadkością poza strefami konfliktów. Zyski nie rozkładają się równomiernie, a miliardy ludzi nadal żyją w ubóstwie. Jednak długoterminowy trend jest niepodważalny. Industrializacja, służba zdrowia i technologia zmieniły znaczenie godnego życia.

Wskaźniki poziomu życia

• PKB na mieszkańca
• Długość życia
• Poziom umiejętności czytania i pisania oraz wykształcenia
• Dostęp do czystej wody i warunków sanitarnych
• Jakość mieszkań