Doğa koruma, doğal kaynakları ve biyolojik çeşitliliği korur ve yönetir. Milli parklar oluşturmayı, sulak alanları restore etmeyi, nesli tükenmekte olan türleri korumayı ve ormanları uzun vadeli sağlık için yönetmeyi içerir. Bu alanın kökenleri, 19. yüzyılda Kuzey Amerika ve Avrupa'da vahşi yaşamın kaybolmasından endişe duyan avcılar ve doğa bilimcilerine dayanmaktadır. Yellowstone, 1872'de dünyanın ilk milli parkı oldu. O zamandan beri, doğa koruma, doğal güzellikleri korumaktan iklim değişikliği, habitat parçalanması ve dünyanın kalan vahşi alanlarının çoğunda yaşayan ve bunları yöneten yerli halkların haklarını ele almaya kadar genişledi.

Koruma birçok biçimde gerçekleşir. Koruma alanları, yapılaşmayı engeller. Restorasyon projeleri, bozulmuş ekosistemleri eski haline getirir. Yasalar, avcılığı, balıkçılığı, ağaç kesimini ve kirliliği düzenler. Topluluk temelli koruma, yerel halkı bağımlı oldukları kaynakların yönetimine dahil eder. Her yaklaşımın dezavantajları vardır. Sıkı koruma, toplulukların yerinden edilmesine neden olabilir. Denetim zayıfsa, sürdürülebilir kullanım başarısız olabilir. En etkili projeler genellikle bilimsel izlemeyi yerel bilgi ve net yasal çerçevelerle birleştirir.

Ortak stratejiler

• Koruma alanları ve yaban hayatı koridorları.
• Yaşam alanlarının iyileştirilmesi ve yeniden ağaçlandırılması.
• Türlerin yeniden canlandırılması programları.
• Topluluk temelli doğal kaynak yönetimi.

Doğayı korumak, doğayı hapsetmek anlamına gelmez. İnsanların içinde yaşadığı ve çalıştığı ekosistemlerin işleyişini sürdürmekle ilgilidir.