Ochrona przyrody chroni i zarządza zasobami naturalnymi i różnorodnością biologiczną. Obejmuje ona tworzenie parków narodowych, odtwarzanie terenów podmokłych, ochronę gatunków zagrożonych wyginięciem oraz zarządzanie lasami w celu zapewnienia im długoterminowego zdrowia. Korzenie tej dziedziny sięgają XIX wieku, kiedy myśliwi i przyrodnicy byli zaniepokojeni zanikaniem dzikich zwierząt w Ameryce Północnej i Europie. Yellowstone stał się pierwszym parkiem narodowym na świecie w 1872 roku. Od tego czasu zakres ochrony przyrody rozszerzył się z ochrony malowniczych krajobrazów na kwestie związane ze zmianami klimatu, fragmentacją siedlisk i prawami ludności rdzennej, która zamieszkuje i zarządza wieloma pozostałymi dzikimi obszarami na świecie.

Ochrona przyrody przybiera wiele form. Obszary chronione uniemożliwiają rozwój. Projekty rekultywacyjne przywracają zdegradowane ekosystemy. Przepisy regulują łowiectwo, rybołówstwo, wycinkę drzew i zanieczyszczenia. Ochrona przyrody oparta na społecznościach lokalnych angażuje lokalną społeczność w zarządzanie zasobami, od których jest zależna. Każde podejście ma swoje wady i zalety. Ścisła ochrona może prowadzić do wysiedlenia społeczności. Zrównoważone użytkowanie może się nie powieść, jeśli nadzór jest słaby. Najskuteczniejsze projekty często łączą monitoring naukowy z lokalną wiedzą i jasnymi ramami prawnymi.

Typowe strategie

• Obszary chronione i korytarze ekologiczne.
• Odtwarzanie siedlisk i ponowne zalesianie.
• Programy odnowy gatunków.
• Zarządzanie zasobami naturalnymi na poziomie społeczności.

Ochrona przyrody nie polega na zamykaniu jej w sobie. Chodzi o utrzymanie funkcjonowania ekosystemów, podczas gdy ludzie w nich żyją i pracują.