Natuurbehoud beschermt en beheert natuurlijke hulpbronnen en biodiversiteit. Het omvat het aanwijzen van nationale parken, het herstellen van wetlands, het beschermen van bedreigde diersoorten en het beheren van bossen voor een gezonde toekomst. Het vakgebied vindt zijn oorsprong in de 19e eeuw, toen jagers en natuuronderzoekers zich zorgen maakten over de verdwijning van wilde dieren in Noord-Amerika en Europa. Yellowstone werd in 1872 het eerste nationale park ter wereld. Sindsdien is natuurbehoud uitgebreid van het behoud van schilderachtige landschappen naar het aanpakken van klimaatverandering, habitatfragmentatie en de rechten van inheemse volkeren die in veel van de overgebleven natuurgebieden ter wereld wonen en deze beheren.

Natuurbehoud kent vele vormen. Beschermde gebieden houden ontwikkeling buiten de deur. Herstelprojecten herstellen aangetaste ecosystemen. Wetten reguleren jacht, visserij, houtkap en vervuiling. Gemeenschapsgericht natuurbehoud betrekt lokale bewoners bij het beheer van de natuurlijke hulpbronnen waarvan ze afhankelijk zijn. Elke aanpak kent voor- en nadelen. Strikte bescherming kan gemeenschappen verdringen. Duurzaam gebruik kan mislukken als het toezicht zwak is. De meest effectieve projecten combineren vaak wetenschappelijke monitoring met lokale kennis en een duidelijk wettelijk kader.

Algemene strategieën

• Beschermde gebieden en wildcorridors.
• Habitatherstel en herbebossing.
• Programma's voor het herstel van diersoorten.
• Natuurbeheer op gemeenschapsniveau.

Natuurbehoud gaat niet over het afsluiten van de natuur. Het gaat erom ecosystemen functioneel te houden, zodat mensen erin kunnen leven en werken.