Bir demirci atölyesi, çıkardığı sesle tanınır: çeliğe vuran çekiçin sesi. Bu sesi çıkaran blok ise örstür. Genellikle 100 ila 300 pound ağırlığında olan bu ağır demir veya çelik blok, ahşap bir kütük veya metal bir sehpa üzerine monte edilir. Demirci, sıcak metali örsün yüzeyine yerleştirir ve çekiçle vurur. Örsün kütlesi darbeyi emer ve geri yansıtır, böylece çekiçin sekmesi yerine metal şekillendirilir.

Örsün birkaç parçası vardır. Yüzey, sertleştirilmiş ve parlatılmış düz üst kısımdır. Boynuz, bir ucundaki konik şekilli kısımdır ve eğriler ve halkalar bükmek için kullanılır. Basamak veya raf, boynuzun yakınındaki daha alçak düz alandır ve kesme işlemi için kullanılır. Sertleştirme deliği, bir keski veya sıcak kesiciyi tutar. Zımba deliği ise bir zımbayı tutar. Her özelliğin bir amacı vardır ve bir demirci bunların hepsini tek bir günlük çalışmasında kullanır.

İyi örsler ucuz değildir. Yeni bir tanesi 1000 dolardan fazla tutabilir. Peter Wright veya Hay-Budden tarafından yapılanlar gibi antika örsler, sertleştirilmiş yüzeyleri ve net sesleri nedeniyle değerlidir. Ses yerine boğuk bir tok ses, genellikle yüzeyin çatlamış veya katmanlarına ayrılmış olduğunu gösterir. Örs, ocağın merkezidir. Diğer her şey onun etrafına yerleştirilir.