Kuźnię kowalską rozpoznaje się po dźwięku: dźwięku młota uderzającego o stal. Kowadło to blok, który wydaje ten dźwięk. Jest to ciężki blok żelaza lub stali, często ważący od 45 do 136 kilogramów, osadzony na drewnianym pniu lub metalowym stojaku. Kowal kładzie rozgrzany metal na jego powierzchni i uderza w niego młotem. Masa kowadła pochłania uderzenie i odbija je, kształtując metal zamiast odbijać młot.

Kowadło składa się z kilku części. Powierzchnia czołowa to płaski wierzchołek, hartowany i polerowany. Róg to zwężający się stożek na jednym końcu, używany do gięcia łuków i pierścieni. Stopień, czyli półka, to dolna, płaska część w pobliżu rogu, służąca do cięcia. Otwór hartowany mieści dłuto lub ostrze tnące. Otwór żłobkowy mieści stempel. Każdy element ma swoje przeznaczenie, a kowal wykorzystuje je wszystkie w ciągu jednego dnia pracy.

Dobre kowadła nie są tanie. Nowe może kosztować ponad 1000 dolarów. Antyczne kowadła, takie jak te wykonane przez Petera Wrighta czy Hay-Buddena, są cenione za hartowane lica i wyraźny dźwięk. Głuchy odgłos zamiast dźwięku dźwięku często oznacza pękniętą lub rozwarstwioną lico. Kowadło stanowi centrum kuźni. Wszystko inne jest ułożone wokół niego.