Kolon, yükleri aşağıya doğru aktaran dikey bir yapısal elemandır. Kirişlerin, döşemelerin ve çatıların ağırlığını temele taşır. Esas olarak basınç altında çalışır. Kısa, kalın bir kolon ezilir. Uzun, ince bir kolon bükülür. Uzunluk, şekil ve malzeme arasındaki ilişki, ne kadar yük taşıyabileceğini belirler. Kolonlar, mimarideki en eski yapısal elemanlardan biridir. Yunanlılar onları taştan oymuşlardır. Romalılar oranlarını iyileştirmişlerdir. Modern mühendisler onları çelik ve betonarme malzemeden inşa ederler. Mutfakta, en yakın karşılığı tabak yığınıdır. Dikeydir. Üzerindeki tabakların ağırlığını taşır. Yükü rafa aktarır. Kolon değildir. Ama bir yığındır. Tabaklardan oluşan bir kolondur.

Kolonlar birçok çeşitte olabilir. Çelik kolonlar genellikle I şeklinde veya içi boş boru şeklindedir. Beton kolonlar demir donatı ile güçlendirilmiştir ve yerinde dökülebilir veya önceden dökülmüş olabilir. Ahşap kolonlar hafif çerçeve yapılarında kullanılır. Kompozit kolonlar çelik ve betonu birleştirir. Kolonlar açıkta olabilir veya duvarın içine gizlenebilir. Bazı binalarda kolonlar öne çıkarılır. Diğerlerinde ise gizlenirler. Mutfakta, bir kase yığını bir kolondur. Bir konserve kutusu yığını bir kolondur. Bir krep yığını bir kolondur. Her biri dikeydir. Her biri yük taşır. Her biri bir çeşit kolondur.

Bağlantılar önemlidir. Bir kolon, yükünü temele aktarmalı ve üstündeki kirişlerden ve döşemelerden gelen yükleri karşılamalıdır. Kötü detaylandırılmış bir bağlantı, özellikle deprem veya rüzgar yükü altında başarısız olabilir. Deprem bölgelerinde, kolonlar kırılmadan bükülecek şekilde tasarlanmalıdır. Mutfakta, bağlantı raftır. Raf, yığını taşıyacak kadar güçlü olmalıdır. Yığın dengeli olmalıdır. Aşçı dikkatli olmalıdır. Kolon basit bir kavramdır. Mühendislik ise öyle değildir. Mutfak küçük bir yapıdır. Aşçı mühendistir. Kolon yığındır. Yığın kolondur. Yük yiyecektir. Raf temeldir. Mutfak binadır. Aşçı mimardır.