Cıvatalama, yapısal bileşenleri cıvata ve somun kullanarak bir araya getirme yöntemidir. Çelik elemanları birleştirmenin başlıca yöntemlerinden biridir. Bir cıvata, iki veya daha fazla plakadaki deliklerden geçer ve bir somun, plakaları birbirine kenetlemek için onu sıkıştırır. Bağlantı, cıvata tipine ve tasarıma bağlı olarak sürtünme, taşıma veya gerilme yoluyla yük aktarır. Cıvatalı bağlantılar sahada monte edilebilir, incelenebilir ve gerekirse sökülebilir. Mutfakta bu terim nadiren kullanılır, ancak fikir her zaman mevcuttur. Cıvata bir bağlantı elemanıdır. Vidalı kapaklı bir kavanoz, bir kelepçe, bir bağ. Her biri bir şeyi yerinde tutar. Prensip aynıdır: ayrılmaya direnen mekanik bir bağlantı.

Cıvatalar çeşitli kalite ve tiplerde bulunur. A325 ve A490, çelik çerçevelerde kullanılan yüksek mukavemetli yapısal cıvatalardır. Belirtilen bir gerilime kadar sıkılırlar. Ankraj cıvataları, kolonları ve ekipmanları tutmak için betona gömülür. Halkalı cıvatalar ve U cıvatalar özel amaçlara hizmet eder. Cıvatanın çapı, uzunluğu, dişi ve kaplaması mühendis tarafından belirlenir. Yemek pişirmede, en yakın karşılığı, kızarmış eti bağlamak için kullanılan ip olan kiriş olabilir. Şeklini korur. Servis edilmeden önce çıkarılır.

Cıvatalı bağlantıların kaynaklı bağlantılara göre avantajları vardır. Montajları daha hızlıdır. Sertifikalı kaynakçı gerektirmezler. Görsel olarak kontrol edilebilirler. Hafif hizalama hatalarını telafi edebilirler. Ancak titreşim altında gevşeyebilirler, bu nedenle kilitleme rondelalarına ihtiyaç duyabilirler. Bağlantı, en zayıf bileşeni kadar güçlüdür. Genellikle bu bileşen cıvatadır. Mutfakta da durum aynıdır. Çok gevşek bir bağlantı, etin yayılmasına neden olur. Çok sıkı bir bağlantı ise eti keser. Bağlantı elemanı doğru olmalıdır. Aşçı bunu bilmelidir.