Sıva, duvarlara ve tavanlara pürüzsüz bir yüzey oluşturmak için macun uygulanmasıdır. Eski bir zanaattır. Alçıpan öncesinde sıva, standart iç mekan kaplamasıydı. Hala tarihi binalarda, lüks evlerde ve dekoratif işlerde kullanılmaktadır. Sıva, su ve bazen kum ve kıl ile karıştırılmış alçı, kireç veya çimentodan yapılır. Bir çıta veya duvar yüzeyine katmanlar halinde uygulanır. İlk katman, çizik katmanıdır. İkinci katman, kahverengi katmandır. Üçüncü katman ise son katmandır. Her katman, bir sonraki uygulanmadan önce kurumalıdır.

Sıvacılık, beceri gerektiren bir meslektir. Sıvacı, sıva yaymak için mala ve kürek kullanır. Kürek sıva malzemesini tutar, kürek ise yayar. Sıvacı hızlı ve düzgün çalışır. Yüzey düz ve pürüzsüz olmalıdır. Köşeler düz olmalıdır. Bitirme işlemi tutarlı olmalıdır. Kötü bir sıva işi, her kürek izini gösterir. İyi bir sıva işi ise pürüzsüz ve sağlam bir yüzey gibi görünür. Sıva, alçıpan levhalardan daha sert ve dayanıklıdır. Ayrıca daha pahalıdır ve montajı daha uzun sürer.

Sıva işinin birçok avantajı vardır. Yangına dayanıklıdır, ses emicidir ve küf tutmaz. Eğriler, kemerler ve dekoratif kalıplar şeklinde şekillendirilebilir. Renklendirilebilir veya boyanabilir. Parlak bir görünüm elde etmek için cilalanabilir. Ancak aynı zamanda giderek yok olan bir zanaattır. Her yıl daha az sıvacı yetiştirilmektedir. Beceriler çıraklık yoluyla aktarılır. Tarihi koruma çalışmalarında sıva işi şarttır. Modern inşaatta ise bir lükstür. Sıvacı, mala ile çalışan bir sanatçıdır.