Tynkowanie polega na nakładaniu masy szpachlowej na ściany i sufity, aby uzyskać gładką powierzchnię. To stara sztuka. Przed pojawieniem się płyt gipsowo-kartonowych, tynk był standardowym wykończeniem wnętrz. Nadal jest stosowany w zabytkowych budynkach, luksusowych domach i w dekoracjach. Tynk składa się z gipsu, wapna lub cementu, zmieszanych z wodą, a czasem z piaskiem i włosiem. Nakłada się go warstwami na łaty lub powierzchnię murowaną. Pierwsza warstwa to warstwa wierzchnia. Druga to warstwa brązowa. Trzecia to warstwa wykończeniowa. Każda warstwa musi wyschnąć przed nałożeniem kolejnej.

Tynkowanie to zawód wymagający umiejętności. Tynkarz używa szpachli i kielni do rozprowadzania tynku. Szpachelka trzyma tynk. Kielnia go rozprowadza. Tynkarz pracuje szybko i równomiernie. Powierzchnia musi być płaska i gładka. Narożniki muszą być proste. Wykończenie musi być jednolite. Na źle wykonanym tynku widać każdy ślad po kielni. Dobrze wykonany wygląda jak gładka, solidna powierzchnia. Tynk jest twardszy i trwalszy niż płyty gipsowo-kartonowe. Jest również droższy i wolniejszy w montażu.

Tynkowanie ma wiele zalet. Jest ognioodporne, dźwiękochłonne i odporne na pleśń. Można je formować w łuki, łuki i ozdobne sztukaterie. Można je barwić lub malować. Można je polerować na wysoki połysk. Jest to również rzemiosło, które wymiera. Z roku na rok szkoli się coraz mniej tynkarzy. Umiejętności te są przekazywane poprzez praktyki. W ochronie zabytków tynkowanie jest niezbędne. W nowoczesnym budownictwie to luksus. Tynkarz to artysta z kielnią.