Çimento bir bağlayıcıdır. Suyla karıştırıldığında sertleşir ve malzemeleri bir arada tutar. Beton değildir. Beton, çimento, agrega ve suyun birleşimidir. Çimento, betonun işlevini sağlayan tozdur. En yaygın çimento, kireçtaşı ve kilin fırında yaklaşık 1450 santigrat dereceye kadar ısıtılmasıyla elde edilen Portland çimentosudur. Elde edilen klinker, toz haline getirmek için alçı ile öğütülür. Su eklendiğinde, çimento hidratasyon adı verilen kimyasal bir reaksiyona girer. Birbirine kenetlenen ve sertleşen kristaller oluşturur.

Çimento çeşitli tiplerde bulunur. Tip I genel amaçlıdır. Tip II orta derecede sülfat direncine sahiptir. Tip III yüksek erken dayanım özelliğine sahiptir ve betonun hızla dayanım kazanması gerektiğinde kullanılır. Tip IV düşük hidratasyon ısısına sahiptir ve kütle betonunda kullanılır. Tip V sülfat dirençlidir ve deniz ortamlarında kullanılır. Karışım çimentolar, performansı artırmak ve karbon emisyonlarını azaltmak için Portland çimentosunu uçucu kül, cüruf veya silika dumanı ile birleştirir.

Çimento üretimi, karbondioksitin önemli bir kaynağıdır. Fırın reaksiyonu kireç taşından CO2 salınımına neden olur ve fırını ısıtmak için kullanılan yakıt da daha fazla CO2 salınımına yol açar. Çimento, küresel CO2 emisyonlarının yaklaşık %8'ini oluşturmaktadır. Sektör, karbon yakalama, alternatif yakıtlar ve yeni kimyasallar da dahil olmak üzere daha düşük karbonlu alternatifler üzerinde çalışmaktadır. Çimento, modern inşaat için vazgeçilmezdir. Aynı zamanda bir iklim sorunudur. Bu iki gerçek birbiriyle çelişmektedir.