Kapalı bir silindirin içinde yakıtı yakarsınız, genleşen gaz bir pistonu iter ve işte size içten yanmalı bir motor. Fikir basit. Bunu güvenilir hale getirmek ise bir asırdan fazla süren deneme yanılma gerektirdi.

Nicolaus Otto, 1876'da ilk pratik dört zamanlı motoru üretti. Rudolf Diesel ise 1890'larda sıkıştırmalı ateşlemeyi geliştirdi. Dört zamanlı çevrim (emme, sıkıştırma, güç, egzoz), günümüzde de yollardaki çoğu motorun çalışma prensibini oluşturmaktadır. İki zamanlı versiyonu ise her devirde ateşleme yapar ve motorlu testerelerde ve bazı motosikletlerde kullanılmaya devam etmektedir.

Temel bileşenler

• Silindir bloğu ve pistonlar.
• Krank mili, doğrusal hareketi dönme hareketine dönüştürür.
• Gaz akışını kontrol eden valfler ve eksantrik mili.
• Hava ve yakıtı karıştırmak için kullanılan yakıt sistemi.
• Soğutma ve yağlama sistemleri.

Verimlilik zayıf noktasıdır. Çoğu benzinli motor, yakıtın enerjisinin yalnızca dörtte birini harekete dönüştürür. Geri kalanı egzoz ve radyatör yoluyla ısı olarak dışarı atılır. Turboşarj, direkt enjeksiyon ve değişken valf zamanlaması bu farkı daralttı, ancak elektrik motorları enerjiyi hala çok daha verimli bir şekilde dönüştürüyor. İşte bu yüzden içten yanmalı motor, yüz yıldır ilk ciddi rakibiyle karşı karşıya.