Madde nadiren düz bir şekilde kara deliğe düşer. Sarmal bir şekilde ilerler. Gaz ve toz, devasa bir cisme yaklaştıkça, açısal momentumun korunumu onları dönen bir diske dönüştürür. Parçacıklar arasındaki sürtünme diski milyonlarca dereceye kadar ısıtır ve disk parlar; bazen çevresindeki tüm galaksiden daha parlak olur.

Yığılma diskleri kara deliklerin, nötron yıldızlarının, beyaz cücelerin ve genç önyıldızların etrafında oluşur. Fiziksel prensipler ölçeğe göre farklılık gösterir. Yıldız kütleli bir kara deliğin etrafında disk X ışınları yayar. Bir önyıldızın etrafında ise gezegenler yoğunlaşmadan önce kızılötesi ve radyo dalgaları yayar. Her iki durumda da aynı temel mekanizma işler: yerçekimi maddeyi içeri çeker ve disk yutulamayan enerjiyi yayar.

Gökbilimciler, merkezdeki cismin kütlesini ve dönüşünü ortaya çıkardıkları için yığılma disklerini incelerler. Bir kara deliğin etrafındaki diskin iç kenarı, genel görelilik tarafından belirlenen bir sınır olan en içteki kararlı dairesel yörüngede bulunur. Bu bölgeden yayılan X-ışınlarını ölçmek, Einstein denklemlerini mevcut en güçlü yerçekimi ortamında test etmeyi sağlar.