Materia rzadko wpada prosto do czarnej dziury. Porusza się spiralnie. Gdy gaz i pył zbliżają się do masywnego obiektu, zasada zachowania momentu pędu spłaszcza je, tworząc wirujący dysk. Tarcie między cząsteczkami nagrzewa dysk do milionów stopni, a on świeci – czasami jaśniej niż cała otaczająca go galaktyka.

Dyski akrecyjne tworzą się wokół czarnych dziur, gwiazd neutronowych, białych karłów i młodych protogwiazd. Fizyka różni się w zależności od skali. Wokół czarnej dziury o masie gwiazdowej dysk emituje promieniowanie rentgenowskie. Wokół protogwiazdy emituje fale podczerwone i radiowe, zanim skondensują się z niego planety. W obu przypadkach działa ten sam podstawowy mechanizm: grawitacja przyciąga materię do wewnątrz, a dysk wypromieniowuje energię, której nie można pochłonąć.

Astronomowie badają dyski akrecyjne, ponieważ ujawniają one masę i spin obiektu centralnego. Wewnętrzna krawędź dysku wokół czarnej dziury znajduje się na najgłębszej stabilnej orbicie kołowej, granicy wyznaczonej przez ogólną teorię względności. Pomiar promieniowania rentgenowskiego z tego obszaru pozwala na sprawdzenie równań Einsteina w warunkach najsilniejszej dostępnej grawitacji.