Duvarcılık, tuğla, taş, beton blok gibi ayrı ayrı birimlerin harçla birbirine bağlanmasıyla yapılan bir inşaat yöntemidir. En eski ve en dayanıklı yapı yöntemlerinden biridir. İyi inşa edilmiş bir duvar, minimum bakım ile yüzyıllarca ayakta kalabilir.

Birimler, bağlama adı verilen desenler halinde üst üste dizilir. Sürekli bağlama, her sırayı yarım birim kadar kaydırarak yükleri dağıtır ve sürekli dikey derzleri önler. İngiliz veya Flaman gibi diğer bağlama türleri ise farklı görsel dokular ve yapısal davranışlar yaratır. Harç, birimleri bir arada tutar, hafif hareketleri karşılar ve boşlukları kapatır.

Yığma duvarlar basınç altında güçlü, gerilme altında ise zayıftır. Bu nedenle yığma duvarlar kalın yapılır ve genellikle payandalarla veya takviyelerle güçlendirilir. Modern yığma duvarlar çelik takviye, harç ve yapısal çerçeveye bağlantılar içerebilir. Takviyesiz yığma duvarlar depremlerde savunmasızdır ve birçok eski bina depreme karşı güçlendirme gerektirir.

Duvarcılık malzemelerinin ayrıca termal kütlesi de vardır. Gündüz ısıyı emer ve gece salar, bu da sıcaklık değişimlerini dengeleyebilir. Doğru iklimde bu bir avantajdır. Yanlış iklimde ise bir dezavantaj olabilir.