Uczenie się przez imitację to nauka robotów poprzez demonstrację. Człowiek wykonuje zadanie, a robot uczy się je naśladować. Zamiast programować każdy ruch, robot obserwuje i naśladuje. W ten sposób ludzie uczą się od siebie nawzajem i staje się to potężnym narzędziem w robotyce.

Najprostszą formą jest klonowanie behawioralne. Robot rejestruje działania człowieka i trenuje strategię ich odtwarzania. Działa to w przypadku prostych zadań, ale zawodzi, gdy robot napotyka sytuację, której nie ma w danych treningowych. Bardziej zaawansowane metody wykorzystują odwrotne uczenie się przez wzmacnianie, gdzie robot wnioskuje cel demonstracji i uczy się funkcji nagrody. Inne metody wykorzystują uczenie się na podstawie kilku przykładów, aby generalizować.

Gdzie nauka przez naśladowanie pomaga

• Zadania montażowe wymagające delikatnego sterowania siłą.
• Czynności kuchenne takie jak krojenie i nalewanie.
• Jazda samochodem i nawigacja.
• szycie chirurgiczne i posługiwanie się narzędziami.
• Zadania, które trudno opisać, ale łatwo pokazać.

Uczenie się przez imitację nie zastępuje programowania. Jest jego uzupełnieniem. Robot może nauczyć się ogólnego ruchu z demonstracji, a drobnych szczegółów metodą prób i błędów. Wyzwaniem są dane. Gromadzenie wysokiej jakości demonstracji jest czasochłonne. Systemy teleoperacji z haptycznym sprzężeniem zwrotnym ułatwiają to zadanie. Symulacja pozwala robotowi ćwiczyć tysiące wariantów. Marzeniem jest robot, który raz obserwuje człowieka i potrafi niezawodnie powtórzyć zadanie. To marzenie jest coraz bliżej, ale jeszcze nie nadeszło.