Tradycja głosi, że pewne czyny, myśli lub stany naruszają wolę boską lub porządek moralny wszechświata. Te naruszenia są grzechami. Koncepcja ta kształtuje etykę religijną oraz potrzebę przebaczenia lub oczyszczenia.

Grzech może być rozumiany jako bunt, ignorancja, brak równowagi lub porażka w relacjach. Niektóre systemy kładą nacisk na winę indywidualną; inne na wymiar zbiorowy lub strukturalny. W różnych naukach pojawia się rozróżnienie między grzechem śmiertelnym a powszednim, a także między grzechem umyślnym a nieumyślnym. Spowiedź, zadośćuczynienie i skrucha to typowe reakcje.

Doktryna grzechu diagnozuje ludzką kondycję jako coś więcej niż tylko niedoskonałość. Otwiera również możliwość odnowy. Krytycy uważają tę koncepcję za opresyjną; praktycy – za realistyczną i ostatecznie dającą nadzieję. To, jak tradycja definiuje grzech, w dużej mierze determinuje jej rozumienie zbawienia.

Grzech nazywa przepaść między tym, co jest, a tym, co powinno być w obliczu świętości.