Een traditie leert dat bepaalde handelingen, gedachten of gemoedstoestanden de goddelijke wil of de morele orde van het universum schenden. Deze schendingen zijn zonden. Dit concept vormt de basis van religieuze ethiek en de behoefte aan vergeving of zuivering.

Zonde kan worden opgevat als rebellie, onwetendheid, onevenwichtigheid of falen in relaties. Sommige systemen benadrukken individuele schuld; andere leggen de nadruk op collectieve of structurele dimensies. Onderscheid tussen doodzonde en lichte zonde, of tussen opzettelijke en onopzettelijke zonde, komt in verschillende leerstellingen voor. Bekentenis, boetedoening en berouw zijn gebruikelijke reacties.

De leer van de zonde beschouwt de menselijke conditie als meer dan louter onvolmaaktheid. Ze opent ook de mogelijkheid tot herstel. Critici vinden het concept onderdrukkend; beoefenaars vinden het realistisch en uiteindelijk hoopvol. De manier waarop een traditie zonde definieert, bepaalt grotendeels hoe zij verlossing begrijpt.

Zonde benoemt de kloof tussen wat is en wat zou moeten zijn vóór het heilige.