Kazanie to religijny wykład wygłaszany w ramach nabożeństwa. Jego korzenie sięgają synagogalnej praktyki czytania Pisma Świętego i proponowania interpretacji – praktyki, którą sam Jezus stosował w Nazarecie. Wczesny Kościół kontynuował ten schemat; listy Pawła były już czytane na głos, a nauczyciele wkrótce zaczęli je wyjaśniać i stosować.

Forma jest bardzo zróżnicowana. Niektóre tradycje preferują wykład werset po wersecie, ściśle związany z wybranym tekstem. Inne preferują tematykę nawiązującą do wielu fragmentów. Długość, styl i temperatura emocjonalna różnią się w zależności od kultury i wyznania. Niezmienne pozostaje twierdzenie, że słowo mówione, połączone ze słowem pisanym, może stać się środkiem łaski. Kaznodzieja nie jest przede wszystkim ani mówcą, ani wykładowcą, lecz sługą tekstu i zgromadzenia.

Wielkie kazania ukształtowały historię – Augustyna, Chryzostoma, Lutra, Wesleya, Kinga. Większość kazań jest jednak zwyczajna, przygotowywana tydzień po tygodniu dla zwykłych zgromadzeń. Ich skuteczność jest trudna do zmierzenia i łatwo ją przecenić lub zignorować. Jednak praktyka ta przetrwała, ponieważ wspólnoty wciąż wierzą, że Bóg nadal przemawia ludzką mową, gdy ta mowa jest powiązana z Pismem Świętym i głoszona z wiarą.

Kazanie się kończy, ale jego ewentualne znaczenie trwa nadal w życiu tych, którzy go słuchali.