Een preek is een religieuze redevoering die wordt gehouden tijdens een eredienst. De wortels ervan gaan terug tot de synagogepraktijk van het voorlezen van de Schrift en het geven van uitleg, een praktijk die Jezus zelf in Nazareth volgde. De vroege kerk zette dit patroon voort; de brieven van Paulus werden al hardop voorgelezen en al snel stonden leraren op om ze uit te leggen en toe te passen.

De vorm varieert sterk. Sommige tradities geven de voorkeur aan een vers-voor-vers uitleg die dicht bij de gekozen tekst blijft. Andere kiezen voor thematische toespraken die meerdere passages behandelen. Lengte, stijl en emotionele lading verschillen per cultuur en denominatie. Wat constant blijft, is de overtuiging dat het gesproken woord, in combinatie met het geschreven woord, een middel tot genade kan zijn. De prediker is niet in de eerste plaats een entertainer of een spreker, maar een dienaar van de tekst en van de gemeente.

Grote preken hebben de geschiedenis gevormd – die van Augustinus, Chrysostomus, Luther, Wesley en King. De meeste preken zijn echter alledaags, week na week voorbereid voor gewone gemeenten. Hun effectiviteit is moeilijk te meten en gemakkelijk te overschatten of te negeren. Toch blijft deze praktijk bestaan, omdat gemeenschappen blijven geloven dat God nog steeds spreekt door menselijke woorden, wanneer die woorden verbonden zijn met de Schrift en in geloof worden uitgesproken.

Een preek eindigt, maar het effect ervan, als dat er al is, leeft voort in het leven van degenen die hem hebben gehoord.