Kompleks otoczony murem mieści wspólnotę mnichów lub mniszek, którzy dzielą życie modlitwy, pracy i wzajemnego wsparcia pod wspólną regułą. Ten kompleks to klasztor. Zapewnia on fizyczne i społeczne warunki do rozwoju powołania monastycznego.

Klasztory przez wieki pielęgnowały naukę, rozwijały rolnictwo i oferowały gościnność. Codzienny plan dnia łączy modlitwę liturgiczną, pracę fizyczną, naukę i odpoczynek. Architektura zazwyczaj koncentruje się wokół kościoła lub kaplicy, wokół której rozmieszczono dormitoria, refektarz i miejsca pracy. Niektóre klasztory pozostają zamknięte; inne aktywnie angażują się w życie otaczającej społeczności.

Odwiedzający często podkreślają atmosferę uporządkowanego spokoju. Samowystarczalność ekonomiczna, oparta na rolnictwie, rzemiośle czy pensjonatach, była tradycyjnym ideałem. Współczesne klasztory dostosowują się do mniejszej liczby wiernych, zachowując jednocześnie podstawowy rytm wspólnej modlitwy. Same budynki stają się skarbnicami pamięci i piękna.

Klasztor ukazuje całe życie zorganizowane wokół poszukiwania Boga.