Een ommuurd complex herbergt een gemeenschap van monniken of nonnen die een leven van gebed, werk en wederzijdse steun delen onder een gemeenschappelijke regel. Dat complex is een klooster. Het biedt de fysieke en sociale omgeving voor de monastieke roeping.

Kloosters hebben eeuwenlang kennis bewaard, landbouw ontwikkeld en gastvrijheid geboden. Het dagelijkse schema is een evenwicht tussen liturgisch gebed, handarbeid, studie en rust. De architectuur is doorgaans gecentreerd rond een kerk of kapel, met slaapzalen, een refter en werkruimten eromheen. Sommige kloosters blijven omsloten; andere nemen actief deel aan de omringende samenleving.

Bezoekers merken vaak op hoe geordend en rustig de sfeer is. Economische zelfvoorziening door middel van landbouw, ambachten of gastenverblijven is van oudsher een ideaal. Moderne kloosters passen zich aan kleinere aantallen aan, terwijl ze het kernritme van het gezamenlijke gebed behouden. De gebouwen zelf worden bewaarplaatsen van herinnering en schoonheid.

Een klooster maakt een heel leven zichtbaar dat is georganiseerd rond de zoektocht naar God.