Człowiek dowiaduje się o czyimś nieszczęściu i odczuwa smutek lub troskę o niego, niekoniecznie podzielając jego stan emocjonalny. Współczucie to uczucie troski i zainteresowania cierpieniem innej osoby.

Różni się od empatii, która polega na dzieleniu się uczuciami drugiej osoby lub bliskim zrozumieniu jej uczuć. Współczucie może motywować do pomagania i często towarzyszy mu chęć złagodzenia cierpienia. Pojawia się ono na wczesnym etapie rozwoju i jest wspierane przez kulturowe normy współczucia.

Nadmierne lub wybiórcze współczucie może prowadzić do stronniczej pomocy lub wyczerpania emocjonalnego. W profesjonalnej opiece, zrównoważone współczucie wspiera zaangażowanie bez przytłaczania osoby pomagającej. Wyrażanie współczucia – werbalne, mimiczne lub praktyczne – stanowi część społecznej reakcji na stratę i trudności. Współczucie łączy ludzi poprzez uznanie ich wrażliwości.

Uczucia wobec drugiej osoby są jedną ze zwykłych więzi, które spajają życie społeczne.