Przyjaciel opisuje bolesną stratę, a słuchacz odczuwa odpowiadający jej ból, jednocześnie wiedząc, że ten ból dotyczy drugiej osoby. Empatia to zdolność rozumienia i, w różnym stopniu, dzielenia stanu emocjonalnego innej osoby.

Empatia poznawcza polega na przyjmowaniu perspektywy – trafnym wnioskowaniu, co ktoś myśli i czuje. Empatia afektywna polega na wchodzeniu w rezonans z samym uczuciem. Oba te zjawiska mogą występować w różnych proporcjach. Empatia motywuje do zachowań prospołecznych, ale może również prowadzić do osobistego niepokoju lub stronniczej troski o osoby podobne do siebie.

Neuronauka wskazuje na nakładające się sieci neuronowe umożliwiające doświadczanie własnych emocji i reprezentowanie emocji innych. Empatię można wzmocnić poprzez świadome ćwiczenie uwagi i przyjmowania perspektywy, ale może ona zostać osłabiona przez wypalenie zawodowe lub dehumanizujące środowisko. W rolach klinicznych i opiekuńczych zrównoważona empatia wspiera budowanie więzi bez załamania emocjonalnego.

• Rozumienie i dzielenie się uczuciami innej osoby
• Obejmuje komponenty poznawcze i afektywne
• Promuje pomoc, ale może powodować cierpienie
• Możliwość modyfikacji poprzez szkolenie i kontekst