Płaczące niemowlę cichnie, gdy znajomy opiekun je bierze na ręce. To szybkie uspokojenie odzwierciedla przywiązanie – głęboką więź emocjonalną, która tworzy się między dzieckiem a opiekunem i kształtuje późniejsze podejście dziecka do relacji.

John Bowlby i Mary Ainsworth opisali te wzorce: bezpieczne przywiązanie rozwija się dzięki konsekwentnej, responsywnej opiece; formy niepewne pojawiają się, gdy opieka jest nieprzewidywalna, odrzucająca lub przerażająca. Te wczesne wzorce wpływają na dorosłe więzi romantyczne, przyjaźnie, a nawet zachowania w miejscu pracy. Przywiązanie nie jest stałe w wieku dwóch lat; późniejsze relacje mogą zmieniać wewnętrzne modele funkcjonowania siebie i innych.

Naukowcy nadal stosują procedurę „Strange Situation” do klasyfikacji przywiązania u niemowląt, podczas gdy pomiary u dorosłych opierają się na wywiadach i kwestionariuszach. Terapia koncentrująca się na przywiązaniu ma na celu stworzenie korygującego doświadczenia emocjonalnego w ramach stabilnej relacji. Jakość wczesnych więzi pozostaje jednym z najsilniejszych predyktorów późniejszej regulacji emocjonalnej i kompetencji społecznych.

Bezpieczna baza z dzieciństwa sprawia, że ​​eksploracja szerszego świata wydaje się bezpieczniejsza.