Plastyczność to zdolność mózgu do zmiany swojej struktury i funkcji w odpowiedzi na doświadczenie, naukę lub uraz. Synapsy wzmacniają się lub słabną, powstają nowe połączenia, a w niektórych przypadkach nieuszkodzone obszary przejmują funkcje, które wcześniej były realizowane przez uszkodzone.

Plastyczność jest największa we wczesnym okresie życia, w okresach krytycznych i wrażliwych, kiedy układy sensoryczne i motoryczne są dostrajane. Trwa ona przez całe dorosłe życie, wspierając nabywanie umiejętności i kształtowanie pamięci. Po udarze lub innym urazie ogniskowym, intensywna rehabilitacja może prowadzić do reorganizacji, która przywraca niektóre utracone zdolności. Terapia ruchowa z wykorzystaniem ograniczeń i podobne metody wykorzystują plastyczność, wymuszając używanie upośledzonych kończyn, a tym samym stymulując remapowanie kory mózgowej.

Nie każda plastyczność jest korzystna. Zmiany maladaptacyjne mogą przyczyniać się do przewlekłego bólu, czucia fantomowego kończyn i niektórych schorzeń psychicznych. Te same mechanizmy, które umożliwiają powrót do zdrowia i uczenie się, mogą w różnych okolicznościach utrwalać niepożądane wzorce.

Mózg nie jest stałą maszyną. Jego ciągła zdolność do reorganizacji to termin określający plastyczność.